“வேலையில்லாதவர்களுக்கு மாதம் ₹4000” என்ற திட்டம்.....

 “வேலையில்லாதவர்களுக்கு  மாதம் ₹4000” என்ற திட்டம்.....

வேலையில்லா பட்டதாரிகளை கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு தரவுகள்  மையப்படுத்தி இது நடைமுறையில் சாத்தியமா இல்லையா என்பதைக் கணக்குடன் பார்த்தால்  

தரவுகள் அடிப்படையில் 

தமிழ்நாட்டில் அரசு வேலைவாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்தவர்கள்:

• மொத்த பதிவு செய்தவர்கள்: சுமார் 70 லட்சம்+ பேர்
• அதில் பட்டதாரிகள் (UG + PG): சுமார் 15–20 லட்சம் பேர்

      இது வேலை இல்லாதவர்கள் மட்டும் அல்ல —
வேலை இருந்தாலும் நல்ல வேலை தேடி பதிவு செய்வதும் இதில் சேரும்.

CMIE தரவு (Unemployment Estimates)

CMIE மதிப்பீட்டின் படி:

• தமிழ்நாட்டில் மொத்த வேலையில்லா பட்டதாரிகள் : சுமார் 15–25 லட்சம் பேர்

 

National Sample Survey Office (NSSO / PLFS Survey)

இந்த அரசு சர்வே சொல்வது:

• தமிழ்நாட்டில் பட்டதாரி வேலைஇல்லாமை:
  • 17% – 23% வரை
• பெண்களில் இது இன்னும் அதிகம்

 இது “educated unemployment” அதிகம் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது 

ஒரு கணக்குப்படி (Practical Estimate)

தமிழ்நாட்டில்:

• ஒவ்வொரு வருடமும் பட்டதாரிகள்: ~ 8–10 லட்சம் பேர்
• வேலை வாய்ப்பு உருவாகும் அளவு: அதைவிட குறைவு

 இதனால்:

வேலையில்லா பட்டதாரிகள் (rough estimate):
15 லட்சம் முதல் 25 லட்சம் பேர் வரை

இந்த பிரச்சனை எண் மட்டும் இல்ல:

1. “Degree vs Skill” mismatch

• BE, BSc, BA முடித்தாலும்
  → Industryக்கு தேவையான skill இல்லாமல் இருக்கிறது

2. Private jobs quality issue

• சம்பளம் குறைவு → வேலை இருந்தாலும் மக்கள் “வேலை இல்லை” என்று உணர்கிறார்கள்

3. Government job expectation

• பலர் அரசு வேலை மட்டும் விரும்புகிறார்கள்
  → போட்டி அதிகம் → காலி இடங்கள் குறைவு

சுருக்கமாக சொன்னால்

 தமிழ்நாட்டில்:

• மொத்தம் பதிவு செய்த பட்டதாரிகள்: 15–20 லட்சம்
• உண்மையான வேலைஇல்லாமை (estimate): 15–25 லட்சம்
• இன்னும் கணக்கில் பட்டதாரிகள் உள்ளன.  தேவை என வரும்பொழுது வெளிதெரிய வேண்டி வரும். 

இந்த திட்டத்தின்படி செயல்படுத்த வேண்டுமாயின் ...

மாதாந்திர செலவு (₹4000 அடிப்படையில்)

 1. 15 லட்சம் பேர்

• 15,00,000 × 4000 =
   ₹600 கோடி / மாதம்

 2. 20 லட்சம் பேர்

• 20,00,000 × 4000 =
   ₹800 கோடி / மாதம்

 3. 25 லட்சம் பேர்

• 25,00,000 × 4000 =
   ₹1000 கோடி / மாதம்
• 
  

 வருடத்திற்காக தமிழ்நாடு பட்ஜெட்டுடன் ஒப்பீடு

Government of Tamil Nadu
2025–26 பட்ஜெட்:

• மொத்த செலவு: ~ ₹3.5 லட்சம் கோடி

இதில் இந்த திட்டம்:

• சுமார் ₹7,000 – ₹12,000 கோடி

அதாவது:
மொத்த பட்ஜெட்டில் 2% – 3.5% வரை

நடைமுறையில் ஆனால் சிக்கல்கள்

1. “யார் உண்மையான வேலையில்லாதவர்?”

• verification மிகவும் கடினம்
• வேலை இருக்கும்போதும் claim பண்ணலாம்

2. dependency risk

• சிலர் வேலை தேடாமல்
  → இந்த ₹4000-க்கு அடிமை ஆகும் வாய்ப்பு

3. long-term burden

• வருடம் ₹10,000 கோடி என்றால்
  → 5 வருடம் = ₹50,000 கோடி

4. productive investment குறையும்

• அந்த பணத்தை industry / jobs create செய்ய பயன்படுத்தலாம்

Short-term reliefக்கு நல்ல திட்டம்
 ஆனால் long-term solution அல்ல

 சரியான வழி:

• Skill training
• Industry investment
• Job creation

ஆனால்

நிலையான தீர்வு இல்லை 

ஒரு நல்ல அரசு 

 “₹4000 கொடுக்காமல்”
 “₹40,000 சம்பளம் வரும் வேலை உருவாக்கும்” 

“மாமன் சீர்” திட்டம் (2 கிராம் தங்க மோதிரம்)

 “மாமன் சீர்” திட்டம் (2 கிராம் தங்க மோதிரம்)

நாம் தரவு வைத்து கணக்கு போட்டு பார்க்கலாம்

1. தமிழ்நாட்டில் வருடத்திற்கு பிறக்கும் குழந்தைகள்

சமீபத்திய தரவுகள் படி:

• 2023 → ~ 9,02,306 குழந்தைகள்
• 2024 → ~ 8,42,412 குழந்தைகள்

சராசரி எடுத்தால்:
ஒரு வருடத்திற்கு ≈ 8.5 லட்சம் (8,50,000) குழந்தைகள்

 2. “மாமன் சீர்” திட்டம் (2 கிராம் தங்க மோதிரம்)

ஒரு குழந்தைக்கு = 2 கிராம்

அப்படின்னா:

மொத்த தங்கம் = 8,50,000 × 2 கிராம்
= 17,00,000 கிராம்

 இதை கிலோவாக மாற்றினால்:

• 17,00,000 g = 1,700 கிலோ தங்கம்
• அதாவது 1.7 டன் தங்கம்         

3. தங்கத்தின் இன்றைய விலை (Approx)

 1 கிராம் தங்கம் ≈ ₹6,500 (2026 சராசரி மார்க்கெட்)

அப்படின்னா:

17,00,000 கிராம் × ₹6,500 = ₹11,050,00,00,000

 இதை எளிமையாக சொன்னா:

₹1,100 கோடி (சுமார்)

 இது ஒரு வருட செலவு மட்டும்

• 5 வருடம் → ₹5,500 கோடி
• 10 வருடம் → ₹11,000 கோடி

 அதுவும்:

• தங்க விலை உயர்ந்தால் செலவும் அதிகம்
• பிறப்பு அதிகரித்தால் செலவும் அதிகம்

நடைமுறை ரியாலிட்டி

இது productive investment இல்ல

கல்வி, வேலை, மருத்துவம் மாதிரி long-term benefit இல்ல

இது productive investment இல்ல

• தங்கம் கொடுத்தால்
   வேலை உருவாகாது
   கல்வி மேம்படாது
   பொருளாதாரம் வளராது

அதே ₹1,100 கோடி வைத்து:

• பள்ளி கட்டலாம்
• மருத்துவமனை மேம்படுத்தலாம்
• வேலை வாய்ப்பு திட்டம் செய்யலாம்

இந்த திட்டம்:

• நாட்டை முன்னேற்றும் திட்டம் இல்ல
• மக்களை கவரும் welfare scheme

 

ஆபத்தான ஆவிக்குரிய தீண்டாமை...

(குறிப்பு : “கண்ணுக்கு தெரியாமல் பரவும் புற்று செல்போல் ‘ஆவிக்குரிய தீண்டாமை’ — பிறரை புறக்கணித்து, கடவுளின் பெயரை தன்னுடைய பெருமைக்காக பயன்படுத்தும் மனப்பான்மை. இது பிளவு படுத்த வேண்டுமென்று அல்ல; விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தி, உண்மையான மரியாதையையும், ஒற்றுமையையும் நிலைநாட்டுவதே நோக்கம்.” )

ஆவிக்குரிய தீண்டாமை என்றால் என்ன?

மனித சமூகம் பல்வேறு பிளவுகளை சந்தித்திருக்கிறது. சாதி, மதம், மொழி, நிறம் என்று எண்ணற்ற காரணங்களால் மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புறக்கணித்து, “நாம் மேலானவர்கள், நீங்கள் கீழானவர்கள்” என்ற மனப்பான்மையில் நடந்திருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில், மதத்தின் பெயரில் நடைபெறும் தீண்டாமை இன்னும் ஆபத்தானது. ஏனெனில் அது வெளிப்படையான சாதி அடிப்படையிலான பிரிவு அல்ல; ஆனாலும் “ஆவிக்குரியவர்கள்” என்ற பெயரில் பிறரை தாழ்த்தி, தங்களை உயர்த்திக் கொள்ளும் அகம்பாவம். இதுவே “ஆவிக்குரிய தீண்டாமை” எனக் குறிப்பிடப்படலாம்.

திருமணப் பேச்சு, சபை, வழிபாட்டு சூழல்கள் – பிறரை வாயடைத்து தன் விருப்பத்தை நடப்பதாக காட்டும்.

குடும்ப உறவுகள் – “நாம் மேலானவர்கள், நீங்கள் கீழானவர்கள்” என்ற மனப்பான்மையில் புறக்கணித்தல்.

வேலை/அதிகாரம் – அதிகாரத்தை, ஒழுக்கத்தை தவறாக காட்டி பிறரை அடக்கம் செய்தல்.

இது பொதுவாக மனிதன் தன்னை மேலானவர் எனக் காட்டி, மற்றவர்களை கீழானவர்களாகச் செய்வது.

இது எப்படி வெளிப்படுகிறது?

ஒருவர் கடவுளின் பெயரைத் தொடர்ந்து உச்சரித்து, “நாம் ஜெபம் செய்தவர்கள், நாம் புனிதமானவர்கள்” என்று தங்களை சித்தரிக்கும்போது, மற்றவர்களை அடக்குவதற்கும் தங்களின் கருத்தை மட்டும் நிறைவேற்றுவதற்கும் அந்தப் புனிதத்தின் பெயரைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இதனால் அவர்கள் எதிரே நிற்கும் உறவினரின் குரல் அடக்கப்படுகிறது. அந்தச் சத்தம் அடக்கப்படும்போது அது சாதாரண சண்டையோ விவாதமோ அல்ல; அது ஒருவரின் அடையாளத்தையே, மரியாதையையே மறுப்பதாக மாறுகிறது. இதுவே மனதளவிலான தீண்டாமை.

ஆவிக்குரிய தீண்டாமையின் மிகப் பெரிய பிரச்சனை, அது “கடவுளின் சித்தம்” என்ற பெயரில் நடத்தப்படுவதுதான். சாதாரண சண்டையில் ஒருவர் “என் விருப்பம்” என்று சொன்னால், எதிர்காலத்தில் சமரசம் செய்ய முடியும். ஆனால் ஒருவர் “இது கடவுளின் விருப்பம், நாம் ஜெபித்தோம்” என்று சொன்னவுடன் மற்றவர்கள் வாயடைக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதுவே மறைமுகமாக மிகப் பெரிய அடக்குமுறையாகிறது. ஏனெனில், கடவுளை எதிர்க்க யாரும் முன்வரமாட்டார்கள். அந்த அடக்குமுறையின் காரணமாக, பலர் அவமானப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சியோடு அமைதியாக விலகுகிறார்கள்.

இத்தகைய நிலை குடும்ப வாழ்க்கையிலோ, திருமண பேச்சிலோ, சமூக உறவுகளிலோ தொடர்ந்தால் அதன் விளைவுகள் ஆபத்தானவை. குடும்பத்தின் உள்ளேயே பிளவு, பரஸ்பர நம்பிக்கையின் அழிவு, “அவர் சொன்னால் மட்டுமே நடக்கும், மற்றவர்கள் யாரும் பேசக்கூடாது” என்ற அடிமைத்தனமான சூழல் உருவாகும். இது அன்பின் அடிப்படையில் கட்டப்பட வேண்டிய குடும்ப உறவை அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் கட்டுவதற்கு சமம். அதிகாரம் தற்காலிகமாக வெற்றியைத் தரலாம்; ஆனால் அன்பும் மரியாதையும் இல்லாத இடத்தில் நீண்டநாள் அமைதி நிலவாது.

ஆவிக்குரிய தீண்டாமை கொண்டவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் சொற்களில் நிம்மதியும் பெருமையும் தேடுகிறார்கள். “நாம் ஆவிக்குரியவர்கள், நம்மால் தான் காரியம் நடக்கிறது” என்ற பெருமை பார்வை அவர்களுக்கு தற்காலிக திருப்தியைத் தரலாம். ஆனால் அந்த பார்வை, சுற்றியுள்ள உறவினர்களின் மனங்களில் ஆழமான காயத்தை உண்டாக்குகிறது. அந்தக் காயம் வெளியில் பேசப்படாமல் அமைதியாக புதைக்கப்படும்; ஆனால் அது நீண்ட காலத்தில் பிளவுகளையும் மனக்கசப்பையும் வளர்க்கும்.

ஆகவே, உண்மையான ஆவிக்குரிய நிலைமை என்னவெனில் — மற்றவர்களை மதிக்கும் பணிவு, உறவுகளின் பங்கு உணர்வு, “எங்களால் மட்டுமே நடக்கும்” என்று சொல்லாமல், “நாம் அனைவரும் சேர்ந்து ஜெபிக்கிறோம், கடவுள் நடக்கச் செய்கிறார்” என்ற மனப்பான்மை. யாரையாவது புறக்கணித்து காரியம் சாதித்தால் அது வெற்றி அல்ல; அது தோல்வி. அது கடவுளின் சித்தம் அல்ல, அது மனித அகம்பாவத்தின் வெளிப்பாடு.

ஆவிக்குரிய தீண்டாமை என்பது சாதி, மதம் போன்ற வெளிப்படையான தீண்டாமைகளைவிட இன்னும் அபாயகரமானது. ஏனெனில் அது கடவுளின் பெயரை மூடையாகப் பயன்படுத்துகிறது. கடவுளின் பெயரை மூடையாகப் பயன்படுத்தும் இடத்தில் உண்மையான கடவுள் இல்லை; அங்கு இருக்கிறதே சுயநலம். ஆகவே குடும்பங்களில், சமூகத்தில், குறிப்பாக திருமண பேச்சு போன்ற நுணுக்கமான சூழல்களில், ஆவிக்குரிய தீண்டாமையை அடையாளம் கண்டு எதிர்க்க வேண்டும். இல்லையெனில், வெளியில் சாதனையோ வெற்றியோ போலத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் மரியாதை, அன்பு, அமைதி அனைத்தும் சிதைந்துவிடும்.

விளைவுகள்:

• குடும்பம், உறவுகள், சமூக உறவுகளில் பிளவு.
• பரஸ்பர நம்பிக்கை அழிவு.
• அன்பும் மரியாதையும் இல்லாமல், நீண்டநாள் அமைதி அழிந்து போகும்.

ஒரு "கதை" ஒன்னு நடந்ததோ, நடப்பதோ, நடக்க போவதோ,...  ஆனா  இதை கதையாக எடுத்துக்கொள்வோம்!...

ஒரு ஊரில், திருமண பேச்சு நடக்க ஒரு நாள் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மாப்பிளை வீட்டார், பெண் வீட்டார், உறவினர்கள் என பலர் கூடியிருந்தார்கள். அந்த கூட்டத்தில் மாப்பிளையின் தாய் மாமன் மிகவும் மரியாதையோடு அமர்ந்திருந்தார். தமிழ் மரபில் தாய் மாமன் பேசுவது மிகப்பெரிய பங்காக கருதப்படுகிறது.

அப்போதே பெண் வீட்டார் அம்மா திடீரென்று சத்தமாக சொன்னார்:
“நீங்கள் பேச வேண்டாம்! நாங்கள் ஆவிக்குரியவர்கள். நாங்கள் ஜெபம் பண்ணிட்டு வந்திருக்கிறோம். காரியம் கடவுளால் நடத்தப்படும். நாங்கள் மாப்பிளை வீட்டாரோடு பேசிக்கொள்கிறோம்.”

அந்தக் கணத்தில், அங்கே இருந்த அனைவரும் சற்றே அதிர்ந்தனர்.
மாமனின் முகத்தில் ஒரு சின்ன காயம் தெரிந்தது. மனசுக்குள் அவர் பேசிக்கொண்டார்:
“என் பங்கை மறந்து, கடவுளின் பெயரை வைத்து என்னை வாயடைத்து விட்டார்கள். இது கடவுளின் சித்தமா, இல்லையா அவருடைய பெயரை பயன்படுத்திய சுயநலமா?”

அவருக்கு கோபம் வந்தது. பலர்முன் அவமானம் வந்தது. ஆனாலும் அவர் எதுவும் பேசவில்லை. மனதில் மட்டும்:
“இது என் தங்கை மகனின் வாழ்வு. என்னால் எதுவும் கெட்டுப்போகக் கூடாது. காரியத்தை நிறுத்தக்கூடாது” என்று சொல்லிக்கொண்டு அமைதியாக விட்டு வந்தார்.

அந்த நாள் காரியம் சாதிக்கப்பட்டது. இங்கே உண்மையான ஆவிக்குரியவர் யார்?

“ஆவிக்குரிய தீண்டாமை – கடவுளின் பெயரை வைத்து பிறரை அடக்கும் அகம்பாவம். இதை ஒழிக்க வேண்டும்"

கடவுளின் பெயரை வைத்து பிறரை அடக்குவது உண்மையான ஆவிக்குரிய தன்மையல்ல. அது ஆவிக்குரிய தீண்டாமை.
உண்மையான ஆவிக்குரியவர், தாழ்மையோடு, பிறருக்கு மரியாதை கொடுத்து, அனைவரையும் இணைத்து நடத்துவதே.

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

மூவரும் சமமாக நின்ற தருணம்...... மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.

மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.

மூவரும் எழுந்து நின்ற நாள்

புகழின் உச்சத்தில் இருந்த மனிதன்

19-ஆம் நூற்றாண்டு இந்தியாவில்,
கலை உலகமே தலைவணங்கிய ஒரு பெயர் இருந்தது.
அது ராஜா ரவி வர்மா.

இந்திய தேவதைகளுக்கு முகம் கொடுத்தவர்,
புராணக் கதாபாத்திரங்களை
மனித உணர்ச்சியுடன் வரைந்தவர்.

அவரது ஓவியங்கள்
அரண்மனைகளில் மட்டுமல்ல,
சாதாரண மக்களின் வீடுகளிலும் இருந்தன.

அது அன்றைய காலத்தில்
மிகப்பெரிய புரட்சி.

அரசர்கள் அவரை அழைத்தார்கள்.
ஆங்கிலேயர்கள் பாராட்டினார்கள்.
உலகம் முழுவதும்
“இந்தியாவின் பெருமை”
என்று அவரை ஏற்றுக் கொண்டது.

---

ஆனால் அந்த புகழின் பின்னால்…

அந்த புகழின் பின்னால்
ஒரு அமைதியான மனிதன் இருந்தார்.

அவர் ஓவியர் இல்லை.
அவர் அரசர் இல்லை.

அவர் தான்
ராஜா ரவி வர்மாவின் அண்ணன்
ராஜா ராஜா வர்மா.

ரவி வர்மா வரைந்த ஓவியங்கள்
உலகம் முழுவதும் பரவ காரணமாக இருந்தவர்.

Lithography, Printing, Press
என்று அன்றைய காலத்தில்
புதுமையான தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்தி,
ஓவியங்களை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

இன்று ரவி வர்மா
ஒரு “ஜனநாயக கலைஞன்”
என்று போற்றப்படுவதற்குக்
காரணம் இவர்தான்.

---

அரச அரண்மனைக்கு அழைப்பு

ஒருநாள்,
கலைக்கு பெரும் மதிப்பளித்த
ஒரு அரசர்
ராஜா ரவி வர்மாவை
அரண்மனைக்கு அழைத்தார்.

அந்த அரண்மனை
பொலிவும் அமைதியும் நிறைந்தது.
மந்திரிகள் வரிசையாக நின்றனர்.
அரசன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

அந்த நேரம்
ரவி வர்மா உள்ளே நுழைந்தார்.
அவருடன்,
எப்போதும் போல
அமைதியாக
அண்ணன் ராஜா ராஜா வர்மா.

---

அரசன் எழுந்த தருணம்

ரவி வர்மாவைக் கண்டதும்
அரசன் திடீரென
சிங்காசனத்திலிருந்து
எழுந்து நின்றார்.

அது அன்றைய காலத்தில்
மிக அரிதான ஒன்று.

ஒரு அரசன்
ஒரு கலைஞனுக்காக
எழுந்து நிற்பது
அதிகபட்ச மரியாதை.

“வாங்க ரவி வர்மா,”
என்று அரசன் சொன்னார்.
“நீங்கள் ஒரு ஓவியர் மட்டும் அல்ல.
இந்த நாட்டின் கலாச்சார அடையாளம்.”

அந்த மண்டபத்தில்
அனைவரும் வியந்தார்கள்.

---

ரவி வர்மாவின் மனதில் ஓடிய நினைவுகள்

ஆனால் அந்த நிமிடத்தில்
ரவி வர்மாவின் மனதில்
புகழ் ஓடவில்லை.

அவரின் கண்கள்
அண்ணனை நோக்கின.

பசி இருந்த நாட்கள்…
பணம் இல்லாத காலங்கள்…
அச்சகம் தொடங்க போராடிய தருணங்கள்…
இரவெல்லாம் விழித்திருந்த நாட்கள்…

அந்த எல்லா நினைவுகளும்
ஒரே நொடியில்
அவரின் மனதை நிரப்பின.

---

சகோதர மரியாதை

அடுத்த நிமிடம்…

ரவி வர்மா எழுந்து நின்றார்.

அரசனை நோக்கி அல்ல.
அண்ணனை நோக்கி.

அரசரிடம் பணிவுடன் சொன்னார்:

“மகாராஜா,
நான் இன்று இங்கே நிற்கிறேன் என்றால்
அதற்கு காரணம் இவர்.

என் ஓவியம்
இந்த நாட்டைத் தாண்டி
உலகம் சென்றது
என் அண்ணன் இல்லையென்றால் இல்லை.”

அது
புகழின் உச்சத்தில் இருந்த மனிதன்
தன் சகோதரனுக்கு
தந்த உண்மையான மரியாதை.

---

அரசன் மீண்டும் எழுந்த நிமிடம்

அரசன்
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

பிறகு
மெதுவாக
மீண்டும் எழுந்து நின்றார்.

இந்த முறை
ரவி வர்மாவுக்காக அல்ல.

ராஜா ராஜா வர்மாவுக்காக.

அரசன் சொன்னார்:

“ஒரு பெரிய கலைஞனை உருவாக்கியவர்
அதைவிட பெரியவர்.

நீங்கள் இல்லையென்றால்
இந்த வரலாறே இல்லை.”

---

மூவரும் சமமாக நின்ற தருணம்

அந்த அரண்மனை மண்டபத்தில்
அந்த நாள்…

பதவியால் உயர்ந்த அரசன்
திறமையால் உயர்ந்த கலைஞன்
தியாகத்தால் உயர்ந்த சகோதரன்

மூவரும்
ஒருவருக்கொருவர்
எழுந்து நின்றார்கள்.

அங்கே
யாரும் மேலில்லை.
யாரும் கீழில்லை.

மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.

இன்றைய காலத்தில்,
வெற்றியை அடைந்ததும்
பின்னால் இருந்தவர்களை
மறந்துவிடும் உலகில்…

இந்த கதை
ஒரு ஒளி போல நமக்கு வழிகாட்டுகிறது.

“உச்சியில் நிற்கும் போது
உன்னை தூக்கி நிறுத்தியவர்களை
நினைவில் வைத்திருப்பதே
உண்மையான உயர்வு.”

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன்