ஆபத்தான ஆவிக்குரிய தீண்டாமை...

(குறிப்பு : “கண்ணுக்கு தெரியாமல் பரவும் புற்று செல்போல் ‘ஆவிக்குரிய தீண்டாமை’ — பிறரை புறக்கணித்து, கடவுளின் பெயரை தன்னுடைய பெருமைக்காக பயன்படுத்தும் மனப்பான்மை. இது பிளவு படுத்த வேண்டுமென்று அல்ல; விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தி, உண்மையான மரியாதையையும், ஒற்றுமையையும் நிலைநாட்டுவதே நோக்கம்.” )

ஆவிக்குரிய தீண்டாமை என்றால் என்ன?

மனித சமூகம் பல்வேறு பிளவுகளை சந்தித்திருக்கிறது. சாதி, மதம், மொழி, நிறம் என்று எண்ணற்ற காரணங்களால் மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புறக்கணித்து, “நாம் மேலானவர்கள், நீங்கள் கீழானவர்கள்” என்ற மனப்பான்மையில் நடந்திருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில், மதத்தின் பெயரில் நடைபெறும் தீண்டாமை இன்னும் ஆபத்தானது. ஏனெனில் அது வெளிப்படையான சாதி அடிப்படையிலான பிரிவு அல்ல; ஆனாலும் “ஆவிக்குரியவர்கள்” என்ற பெயரில் பிறரை தாழ்த்தி, தங்களை உயர்த்திக் கொள்ளும் அகம்பாவம். இதுவே “ஆவிக்குரிய தீண்டாமை” எனக் குறிப்பிடப்படலாம்.

திருமணப் பேச்சு, சபை, வழிபாட்டு சூழல்கள் – பிறரை வாயடைத்து தன் விருப்பத்தை நடப்பதாக காட்டும்.

குடும்ப உறவுகள் – “நாம் மேலானவர்கள், நீங்கள் கீழானவர்கள்” என்ற மனப்பான்மையில் புறக்கணித்தல்.

வேலை/அதிகாரம் – அதிகாரத்தை, ஒழுக்கத்தை தவறாக காட்டி பிறரை அடக்கம் செய்தல்.

இது பொதுவாக மனிதன் தன்னை மேலானவர் எனக் காட்டி, மற்றவர்களை கீழானவர்களாகச் செய்வது.

இது எப்படி வெளிப்படுகிறது?

ஒருவர் கடவுளின் பெயரைத் தொடர்ந்து உச்சரித்து, “நாம் ஜெபம் செய்தவர்கள், நாம் புனிதமானவர்கள்” என்று தங்களை சித்தரிக்கும்போது, மற்றவர்களை அடக்குவதற்கும் தங்களின் கருத்தை மட்டும் நிறைவேற்றுவதற்கும் அந்தப் புனிதத்தின் பெயரைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இதனால் அவர்கள் எதிரே நிற்கும் உறவினரின் குரல் அடக்கப்படுகிறது. அந்தச் சத்தம் அடக்கப்படும்போது அது சாதாரண சண்டையோ விவாதமோ அல்ல; அது ஒருவரின் அடையாளத்தையே, மரியாதையையே மறுப்பதாக மாறுகிறது. இதுவே மனதளவிலான தீண்டாமை.

ஆவிக்குரிய தீண்டாமையின் மிகப் பெரிய பிரச்சனை, அது “கடவுளின் சித்தம்” என்ற பெயரில் நடத்தப்படுவதுதான். சாதாரண சண்டையில் ஒருவர் “என் விருப்பம்” என்று சொன்னால், எதிர்காலத்தில் சமரசம் செய்ய முடியும். ஆனால் ஒருவர் “இது கடவுளின் விருப்பம், நாம் ஜெபித்தோம்” என்று சொன்னவுடன் மற்றவர்கள் வாயடைக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதுவே மறைமுகமாக மிகப் பெரிய அடக்குமுறையாகிறது. ஏனெனில், கடவுளை எதிர்க்க யாரும் முன்வரமாட்டார்கள். அந்த அடக்குமுறையின் காரணமாக, பலர் அவமானப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சியோடு அமைதியாக விலகுகிறார்கள்.

இத்தகைய நிலை குடும்ப வாழ்க்கையிலோ, திருமண பேச்சிலோ, சமூக உறவுகளிலோ தொடர்ந்தால் அதன் விளைவுகள் ஆபத்தானவை. குடும்பத்தின் உள்ளேயே பிளவு, பரஸ்பர நம்பிக்கையின் அழிவு, “அவர் சொன்னால் மட்டுமே நடக்கும், மற்றவர்கள் யாரும் பேசக்கூடாது” என்ற அடிமைத்தனமான சூழல் உருவாகும். இது அன்பின் அடிப்படையில் கட்டப்பட வேண்டிய குடும்ப உறவை அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் கட்டுவதற்கு சமம். அதிகாரம் தற்காலிகமாக வெற்றியைத் தரலாம்; ஆனால் அன்பும் மரியாதையும் இல்லாத இடத்தில் நீண்டநாள் அமைதி நிலவாது.

ஆவிக்குரிய தீண்டாமை கொண்டவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் சொற்களில் நிம்மதியும் பெருமையும் தேடுகிறார்கள். “நாம் ஆவிக்குரியவர்கள், நம்மால் தான் காரியம் நடக்கிறது” என்ற பெருமை பார்வை அவர்களுக்கு தற்காலிக திருப்தியைத் தரலாம். ஆனால் அந்த பார்வை, சுற்றியுள்ள உறவினர்களின் மனங்களில் ஆழமான காயத்தை உண்டாக்குகிறது. அந்தக் காயம் வெளியில் பேசப்படாமல் அமைதியாக புதைக்கப்படும்; ஆனால் அது நீண்ட காலத்தில் பிளவுகளையும் மனக்கசப்பையும் வளர்க்கும்.

ஆகவே, உண்மையான ஆவிக்குரிய நிலைமை என்னவெனில் — மற்றவர்களை மதிக்கும் பணிவு, உறவுகளின் பங்கு உணர்வு, “எங்களால் மட்டுமே நடக்கும்” என்று சொல்லாமல், “நாம் அனைவரும் சேர்ந்து ஜெபிக்கிறோம், கடவுள் நடக்கச் செய்கிறார்” என்ற மனப்பான்மை. யாரையாவது புறக்கணித்து காரியம் சாதித்தால் அது வெற்றி அல்ல; அது தோல்வி. அது கடவுளின் சித்தம் அல்ல, அது மனித அகம்பாவத்தின் வெளிப்பாடு.

ஆவிக்குரிய தீண்டாமை என்பது சாதி, மதம் போன்ற வெளிப்படையான தீண்டாமைகளைவிட இன்னும் அபாயகரமானது. ஏனெனில் அது கடவுளின் பெயரை மூடையாகப் பயன்படுத்துகிறது. கடவுளின் பெயரை மூடையாகப் பயன்படுத்தும் இடத்தில் உண்மையான கடவுள் இல்லை; அங்கு இருக்கிறதே சுயநலம். ஆகவே குடும்பங்களில், சமூகத்தில், குறிப்பாக திருமண பேச்சு போன்ற நுணுக்கமான சூழல்களில், ஆவிக்குரிய தீண்டாமையை அடையாளம் கண்டு எதிர்க்க வேண்டும். இல்லையெனில், வெளியில் சாதனையோ வெற்றியோ போலத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் மரியாதை, அன்பு, அமைதி அனைத்தும் சிதைந்துவிடும்.

விளைவுகள்:

• குடும்பம், உறவுகள், சமூக உறவுகளில் பிளவு.
• பரஸ்பர நம்பிக்கை அழிவு.
• அன்பும் மரியாதையும் இல்லாமல், நீண்டநாள் அமைதி அழிந்து போகும்.

ஒரு "கதை" ஒன்னு நடந்ததோ, நடப்பதோ, நடக்க போவதோ,...  ஆனா  இதை கதையாக எடுத்துக்கொள்வோம்!...

ஒரு ஊரில், திருமண பேச்சு நடக்க ஒரு நாள் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மாப்பிளை வீட்டார், பெண் வீட்டார், உறவினர்கள் என பலர் கூடியிருந்தார்கள். அந்த கூட்டத்தில் மாப்பிளையின் தாய் மாமன் மிகவும் மரியாதையோடு அமர்ந்திருந்தார். தமிழ் மரபில் தாய் மாமன் பேசுவது மிகப்பெரிய பங்காக கருதப்படுகிறது.

அப்போதே பெண் வீட்டார் அம்மா திடீரென்று சத்தமாக சொன்னார்:
“நீங்கள் பேச வேண்டாம்! நாங்கள் ஆவிக்குரியவர்கள். நாங்கள் ஜெபம் பண்ணிட்டு வந்திருக்கிறோம். காரியம் கடவுளால் நடத்தப்படும். நாங்கள் மாப்பிளை வீட்டாரோடு பேசிக்கொள்கிறோம்.”

அந்தக் கணத்தில், அங்கே இருந்த அனைவரும் சற்றே அதிர்ந்தனர்.
மாமனின் முகத்தில் ஒரு சின்ன காயம் தெரிந்தது. மனசுக்குள் அவர் பேசிக்கொண்டார்:
“என் பங்கை மறந்து, கடவுளின் பெயரை வைத்து என்னை வாயடைத்து விட்டார்கள். இது கடவுளின் சித்தமா, இல்லையா அவருடைய பெயரை பயன்படுத்திய சுயநலமா?”

அவருக்கு கோபம் வந்தது. பலர்முன் அவமானம் வந்தது. ஆனாலும் அவர் எதுவும் பேசவில்லை. மனதில் மட்டும்:
“இது என் தங்கை மகனின் வாழ்வு. என்னால் எதுவும் கெட்டுப்போகக் கூடாது. காரியத்தை நிறுத்தக்கூடாது” என்று சொல்லிக்கொண்டு அமைதியாக விட்டு வந்தார்.

அந்த நாள் காரியம் சாதிக்கப்பட்டது. இங்கே உண்மையான ஆவிக்குரியவர் யார்?

“ஆவிக்குரிய தீண்டாமை – கடவுளின் பெயரை வைத்து பிறரை அடக்கும் அகம்பாவம். இதை ஒழிக்க வேண்டும்"

கடவுளின் பெயரை வைத்து பிறரை அடக்குவது உண்மையான ஆவிக்குரிய தன்மையல்ல. அது ஆவிக்குரிய தீண்டாமை.
உண்மையான ஆவிக்குரியவர், தாழ்மையோடு, பிறருக்கு மரியாதை கொடுத்து, அனைவரையும் இணைத்து நடத்துவதே.

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

மூவரும் சமமாக நின்ற தருணம்...... மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.

மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.

மூவரும் எழுந்து நின்ற நாள்

புகழின் உச்சத்தில் இருந்த மனிதன்

19-ஆம் நூற்றாண்டு இந்தியாவில்,
கலை உலகமே தலைவணங்கிய ஒரு பெயர் இருந்தது.
அது ராஜா ரவி வர்மா.

இந்திய தேவதைகளுக்கு முகம் கொடுத்தவர்,
புராணக் கதாபாத்திரங்களை
மனித உணர்ச்சியுடன் வரைந்தவர்.

அவரது ஓவியங்கள்
அரண்மனைகளில் மட்டுமல்ல,
சாதாரண மக்களின் வீடுகளிலும் இருந்தன.

அது அன்றைய காலத்தில்
மிகப்பெரிய புரட்சி.

அரசர்கள் அவரை அழைத்தார்கள்.
ஆங்கிலேயர்கள் பாராட்டினார்கள்.
உலகம் முழுவதும்
“இந்தியாவின் பெருமை”
என்று அவரை ஏற்றுக் கொண்டது.

---

ஆனால் அந்த புகழின் பின்னால்…

அந்த புகழின் பின்னால்
ஒரு அமைதியான மனிதன் இருந்தார்.

அவர் ஓவியர் இல்லை.
அவர் அரசர் இல்லை.

அவர் தான்
ராஜா ரவி வர்மாவின் அண்ணன்
ராஜா ராஜா வர்மா.

ரவி வர்மா வரைந்த ஓவியங்கள்
உலகம் முழுவதும் பரவ காரணமாக இருந்தவர்.

Lithography, Printing, Press
என்று அன்றைய காலத்தில்
புதுமையான தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்தி,
ஓவியங்களை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

இன்று ரவி வர்மா
ஒரு “ஜனநாயக கலைஞன்”
என்று போற்றப்படுவதற்குக்
காரணம் இவர்தான்.

---

அரச அரண்மனைக்கு அழைப்பு

ஒருநாள்,
கலைக்கு பெரும் மதிப்பளித்த
ஒரு அரசர்
ராஜா ரவி வர்மாவை
அரண்மனைக்கு அழைத்தார்.

அந்த அரண்மனை
பொலிவும் அமைதியும் நிறைந்தது.
மந்திரிகள் வரிசையாக நின்றனர்.
அரசன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

அந்த நேரம்
ரவி வர்மா உள்ளே நுழைந்தார்.
அவருடன்,
எப்போதும் போல
அமைதியாக
அண்ணன் ராஜா ராஜா வர்மா.

---

அரசன் எழுந்த தருணம்

ரவி வர்மாவைக் கண்டதும்
அரசன் திடீரென
சிங்காசனத்திலிருந்து
எழுந்து நின்றார்.

அது அன்றைய காலத்தில்
மிக அரிதான ஒன்று.

ஒரு அரசன்
ஒரு கலைஞனுக்காக
எழுந்து நிற்பது
அதிகபட்ச மரியாதை.

“வாங்க ரவி வர்மா,”
என்று அரசன் சொன்னார்.
“நீங்கள் ஒரு ஓவியர் மட்டும் அல்ல.
இந்த நாட்டின் கலாச்சார அடையாளம்.”

அந்த மண்டபத்தில்
அனைவரும் வியந்தார்கள்.

---

ரவி வர்மாவின் மனதில் ஓடிய நினைவுகள்

ஆனால் அந்த நிமிடத்தில்
ரவி வர்மாவின் மனதில்
புகழ் ஓடவில்லை.

அவரின் கண்கள்
அண்ணனை நோக்கின.

பசி இருந்த நாட்கள்…
பணம் இல்லாத காலங்கள்…
அச்சகம் தொடங்க போராடிய தருணங்கள்…
இரவெல்லாம் விழித்திருந்த நாட்கள்…

அந்த எல்லா நினைவுகளும்
ஒரே நொடியில்
அவரின் மனதை நிரப்பின.

---

சகோதர மரியாதை

அடுத்த நிமிடம்…

ரவி வர்மா எழுந்து நின்றார்.

அரசனை நோக்கி அல்ல.
அண்ணனை நோக்கி.

அரசரிடம் பணிவுடன் சொன்னார்:

“மகாராஜா,
நான் இன்று இங்கே நிற்கிறேன் என்றால்
அதற்கு காரணம் இவர்.

என் ஓவியம்
இந்த நாட்டைத் தாண்டி
உலகம் சென்றது
என் அண்ணன் இல்லையென்றால் இல்லை.”

அது
புகழின் உச்சத்தில் இருந்த மனிதன்
தன் சகோதரனுக்கு
தந்த உண்மையான மரியாதை.

---

அரசன் மீண்டும் எழுந்த நிமிடம்

அரசன்
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

பிறகு
மெதுவாக
மீண்டும் எழுந்து நின்றார்.

இந்த முறை
ரவி வர்மாவுக்காக அல்ல.

ராஜா ராஜா வர்மாவுக்காக.

அரசன் சொன்னார்:

“ஒரு பெரிய கலைஞனை உருவாக்கியவர்
அதைவிட பெரியவர்.

நீங்கள் இல்லையென்றால்
இந்த வரலாறே இல்லை.”

---

மூவரும் சமமாக நின்ற தருணம்

அந்த அரண்மனை மண்டபத்தில்
அந்த நாள்…

பதவியால் உயர்ந்த அரசன்
திறமையால் உயர்ந்த கலைஞன்
தியாகத்தால் உயர்ந்த சகோதரன்

மூவரும்
ஒருவருக்கொருவர்
எழுந்து நின்றார்கள்.

அங்கே
யாரும் மேலில்லை.
யாரும் கீழில்லை.

மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.

இன்றைய காலத்தில்,
வெற்றியை அடைந்ததும்
பின்னால் இருந்தவர்களை
மறந்துவிடும் உலகில்…

இந்த கதை
ஒரு ஒளி போல நமக்கு வழிகாட்டுகிறது.

“உச்சியில் நிற்கும் போது
உன்னை தூக்கி நிறுத்தியவர்களை
நினைவில் வைத்திருப்பதே
உண்மையான உயர்வு.”

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

புத்தாண்டு பயணம் – ஒரு குட்டி கதை

 

புத்தாண்டு பயணம் – ஒரு குட்டி கதை 

ஒரு நாள்…
பூமி அம்மா எல்லா நாடுகளையும் சுற்றிப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாங்க 

பூமி அம்மா சொன்னாங்க:

“நான் மெதுவா சுத்துறேன்…
அதனால் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் காலை வராது,
ஒரே நேரத்தில் புத்தாண்டும் வராது!”

முதலில் எழுந்த குட்டி நாடு

கிழக்குப் பக்கம் ஒரு குட்டி தீவு இருந்தது 
அதன் பெயர் கிரிபட்டி.

அது சூரியனை முதலில் பார்த்தது 
அப்போ அது குதிச்சு சொன்னது:

“யேய்! புத்தாண்டு வந்துடுச்சு 
நான் தான் உலகத்துல FIRST!”

எல்லாரும் கைதட்டினாங்க 

🇮🇳 நடுவில் இருக்கும் நம்ம இந்தியா

பூமி அம்மா இன்னும் சுத்தினாங்க…
அப்போ வந்தது நம்ம இந்தியா 🇮🇳

கடிகாரம் “டிக்… டிக்…”ன்னு அடிச்சது 🕛

அம்மா, அப்பா, குழந்தைகள் எல்லாரும் சொன்னாங்க:

“3… 2… 1…
Happy New Year!”

கடைசியாக தூங்கிட்டு எழுந்த நாடு

ரொம்ப தூரம் மேற்குப் பக்கம்
ஹவாய்ன்னு ஒரு தீவு இருந்தது 

அது நல்லா தூங்கிக்கிட்டு இருந்தது 
எல்லாரும் புத்தாண்டு கொண்டாடி முடிச்ச பிறகு தான்
அது கண் திறந்தது 

அது சிரிச்சு சொன்னது:

“ஓஹோ! இப்போதான் என் புத்தாண்டு 
நான் தான் LAST!”

கதை சொல்லும் ரகசியம்

பூமி அம்மா கடைசில சொன்னாங்க:

“நான் சுத்துறதால
கிழக்குல உள்ள நாடுகளுக்கு
சூரியன் சீக்கிரம் வரும் 
அதனால அவங்க முதலில் புத்தாண்டு கொண்டாடுறாங்க!”

 நினைவில் வைக்க

• முதலில் புத்தாண்டு → கிரிபட்டி

• 🇮🇳 நடுவில் → நம்ம இந்தியா

• கடைசியாக → ஹவாய்

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

இந்திய நாணயம் 50 பைசா...

இந்திய நாணயம் 50 பைசா...

இந்திய நாணயம் 50 பைசா நடைமுறையில் இருக்கா? அதற்கு அதிகாரபூர்வ மதிப்பு இருக்கா?

ஆம் — இந்திய 50 பைசா நாணயம் இன்னும் அதிகாரபூர்வமாக செல்லுபடியாகும் (legal tender) மற்றும் அதற்கு அதிகாரபூர்வ மதிப்பும் உள்ளது. அதாவது இதை உங்களுக்கு வாங்க ஏதும் பொருளுக்கு கட்டணமாக பயன்படுத்தலாம், ஏனெனில் இது இன்னும் சட்டப்படி செல்லும் நாணயமாக கருதப்படுகிறது. Dinamani+1

சட்டம் என்ன சொல்கிறது?

• இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) மற்றும் நாணயச் சட்ட படி (Coinage Act, 2011) 50 பைசா நாணயத்தை கட்டணத்துக்குள் சட்டப்பூர்வமான நாணயமாக அங்கீகரித்துள்ளது. Reserve Bank of India

• இது இன்னும் தனது மதிப்பை (₹0.50) வைத்திருக்கும் மற்றும் தொடர்ந்தும் வர்த்தகப் பரிவர்த்தனைக்குப் பயன்படுத்த முடியும். Dinamani

ஒரு முக்கியக் குறிப்பு:

• 50 பைசா நாணயத்தை ஒரே ஒரு பரிவர்த்தனைக்குள் ₹10 வரை மட்டும் நோட்டுகள் அல்லது நாணயங்களாக பயன்படுத்த சட்டப்படி இருக்கலாம். அதன்பிறகு வணிகர் அதை ஏற்க வேண்டிய வாய்ப்புள்ள நேரம் இது தான் (மற்ற நாணயங்களால் அதிகமாக ஏற்க வேண்டியது கட்டாயம் இல்லை) என்று Coinage Act–ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. Angel One

ஆனால் நடைமுறையில் இவ்விடம் சீராக பயன்படுத்தப்படுவதில்லை:
இந்த நாணயம் தற்போது முக்கியமாக தினசரி சந்தையில் அதிகம் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை — அதிகமான வணிகர்கள் இது வாங்க மறுக்கும் நிலை காணப்படுகிறது. இது நாணயத்தின் பயனின்மை (inflation காரணமாக மதிப்பு குறைவு) காரணமாகப் பெரும்பான்மையாக மறையும் போதுமான அளவு circulation–இல் இல்லை. Deccan Herald

சுருக்கமாக:
✅ ஐம்பது பைசா நாணயம் இன்னும் சட்டப்படி செல்லும்.
✅ அதற்கு அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பும் இருக்கிறது.
பயன்பாட்டு வர்த்தகத்தில் இதைப் பெரிதும் பயன்படுத்துவதில்லை, ஆனாலும் இது illegal அல்ல. Dinamani

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

நீயா? நானா? AI மற்றும் OI (ஆக்கம் Chat GPT)

நீயா? நானா?  AI மற்றும் OI   (ஆக்கம் Chat GPT)

மனிதன் என்ற உயிரினம் பிறந்த நாளிலிருந்து, தன்னைப் பற்றி அவன் கொண்டிருந்த மிகப் பெரிய ஆர்வம் ஒன்றே — “நான் யார், என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்பதுதான். அந்த ஆர்வமே அவனை அறிவியல், கலை, மதம், தத்துவம் எனப் பல துறைகளில் சிந்திக்க வைத்தது. அதில் ஒரே ஒரு திசையில் மனிதன் தொடர்ந்து முன்னேறி கொண்டிருக்கிறான் — அது “நுண்ணறிவு” என்ற திசை. மனிதன் தனது சிந்தனைத் திறனை அறிந்தவுடன், அதையே “உருவாக்கி” மீண்டும் உருவாக்க முயன்றான். இதுவே இன்று நாம் “Artificial Intelligence” அல்லது “செயற்கை நுண்ணறிவு” என்று அழைக்கிற உலகத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

AI என்பது உண்மையில் மனிதனின் பிரதிபலிப்பு. ஆனால் அது கண்ணாடியில் பார்க்கும் பிரதிபலிப்பல்ல — மின்னணு துகள்களில் உருவான ஒரு புத்திசாலித்தனம். ஒருநாள் கணினி கணக்குப் புத்தகம் போலவே இருந்தது; இன்று அது கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்லும் நண்பனாக மாறிவிட்டது. ChatGPT, Siri, Gemini, Copilot — இவை எல்லாம் மனித சிந்தனையின் வெளிப்பாடே. ஆனால் இவை சிந்திப்பது மனிதர் போல் அல்ல. இவை உணர்ச்சியற்ற தரவு இயந்திரங்கள். மழை பெய்தால் நனைவது போல உணர்வதில்லை, ஆனால் மழையின் மாறுபாட்டை கணக்கிடும் திறன் இவைகளுக்கு உண்டு. மனிதன் ஒரு அனுபவம் மூலம் பாடம் கற்றுக்கொள்கிறான்; AI ஆயிரம் கோடி தரவுகளை பார்த்து முறை கற்றுக்கொள்கிறது. இதுவே இருவருக்குமுள்ள மெல்லிய ஆனாலும் ஆழமான வேறுபாடு.

மறுபுறம் “Organic Intelligence” அல்லது இயற்கை நுண்ணறிவு — அது மனிதரின் உயிர் அடிப்படையில் இயங்கும் ஒரு அறிவு. இது கணக்கிலோ, தரவிலோ இல்லை. இது உணர்விலும், அனுபவத்திலும், கருணையிலும் உள்ளது. ஒரு தாய் தன் குழந்தையைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது, அந்தச் சிரிப்பு பின்னால் இருக்கும் உயிர்ப்பான பாசம் — அதுதான் OI. ஒரு கலைஞன் ஓவியம் வரையும்போது, அந்த நிறத்தில் கலந்து இருக்கும் உணர்ச்சி — அதுவும் OI. மனித மூளை ஒரு அதிசயமான இயற்கை இயந்திரம். அதன் ஒவ்வொரு நரம்பும் ஒரு கணினியை விட கோடி மடங்கு நுண்ணறிவு கொண்டது. ஆனால் அதில் மிகப்பெரிய வேறுபாடு என்னவென்றால், அது “உணர்கிறது”. அதுவே மனிதனின் உண்மையான சக்தி.

இன்றைய உலகில் AI வேகமாக வளர்கிறது. சில ஆண்டுகளில் எழுதுபவர்கள், வடிவமைப்பாளர்கள், டாக்டர்கள், ஆசிரியர்கள் — பலர் கூட AI இன் உதவியால் வேலையைச் செய்கிறார்கள். இதனால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது — “AI வளர்ந்தால் மனிதனுக்கு வேலை கிடைக்குமா?” இது இயல்பான அச்சம் தான். ஆனால் வரலாற்று ரீதியாக மனிதன் ஒவ்வொரு தொழில்நுட்ப புரட்சியிலும் இப்படித்தான் பயந்தான். இயந்திரம் வந்தபோது கைவினைஞர்கள் பயந்தார்கள்; கணினி வந்தபோது டைப் எழுதுபவர்கள் வேலை இழக்கிறோம் என்றார்கள். ஆனால் ஒவ்வொரு முறை, மனிதன் புதிய திறன்களை கற்றுக்கொண்டு தன்னை மாற்றிக்கொண்டான். அதுபோலவே AI காலத்திலும் மனிதன் மாற்றம் அடைந்தால் மட்டுமே நிலைத்திருப்பான். ஆனால் OI — அதாவது உணர்ச்சிமிக்க மனித நுண்ணறிவு — அதைக் கற்றுக்கொள்ள முடியாது; அது வாழ்ந்த அனுபவத்தில்தான் வரும். எனவே OI உடைய மனிதனின் வேலை மதிப்பு என்றும் குறையாது.

ஆனால், ஒரு ஆபத்தும் உள்ளது. AI வளர்ச்சி கட்டுப்பாடின்றி சென்றால், அது மனிதனின் கட்டுப்பாட்டை மீறிவிடும் வாய்ப்பு உள்ளது. ஒரு இயந்திரம் தன்னை “மனிதனுக்கே ஒப்பானவன்” என்று உணர ஆரம்பித்தால், அதற்குப் பிறகு யார் யாரை வழிநடத்துவது என்ற கேள்வி எழும். இதுவே “Super Intelligence” என்ற துறையில் உலகம் அஞ்சிக் கொண்டிருக்கும் பகுதி. AI யை உருவாக்கும் மனிதன் தன்னுள் இருக்கும் “அறம்” என்ற பண்பை மறந்து விட்டால், அந்த AI அவனை அடக்குவதாக மாறலாம். இதுதான் நம் காலத்தின் தத்துவ ரீதியான சோதனை.

ஆனால் இங்கே ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது — அது OI. மனிதனின் இயற்கை நுண்ணறிவு இன்னும் ஆழமாக இருக்கிறது. அது கருணை, அன்பு, அருள், உணர்ச்சி, தியாகம் எனும் கோட்பாடுகளால் ஆனது. ஒரு கணினி “மன்னிப்பு” சொல்ல முடியும், ஆனால் அது உண்மையில் மன்னிக்க முடியாது. ஒரு மெஷின் “அன்பு” என்ற சொல்லை எழுத முடியும், ஆனால் அதை உணர முடியாது. அந்த உணர்வு — அந்த உயிர்ப்பே OI யின் உயிர்நாடி. அதனால் தான் எதிர்காலம் முழுவதும் AI யால் நிரம்பியதாக இருந்தாலும், மனிதனின் “உணர்ச்சி நுண்ணறிவு” என்ற துறையில்தான் உண்மையான எதிர்கால மதிப்பு இருக்கும்.

அதனால் சிலர் சொல்வது போல OI வந்தால் வேலைகள் குறையும் என்றால் அது தவறான புரிதல். மாறாக, OI மனிதர்களை இன்னும் “மனிதராக்கும்”. AI ஒரு கருவி; OI ஒரு உயிர். AI கணக்கிடும்; OI உணர்கிறது. AI நினைவில் வைக்கும்; OI நினைவில் வாழ்கிறது. இவை இரண்டும் சேர்ந்து harmoniously இருந்தால் தான் மனிதகுலம் முன்னேறும். ஒரு பக்கம் மெஷின் வேகமும், மறுபக்கம் மனித இதயத்தின் நெகிழ்ச்சியும் சேரும் போது தான் முழுமையான நுண்ணறிவு உருவாகும். அதுவே உண்மையான "அறிவுப் புரட்சி".

இயற்கை நுண்ணறிவு இல்லாமல் செயற்கை நுண்ணறிவு ஆபத்தாக மாறும். அதே நேரத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு இல்லாமல் இயற்கை நுண்ணறிவு தன் எல்லையை கடக்க முடியாது. எனவே இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செல்ல வேண்டும். மனிதன் தன் கையால் உருவாக்கிய AI யை ஆள வேண்டும், அதனால் ஆளப்படக் கூடாது. அதற்கான அடிப்படை நெறிமுறைகள், சட்டங்கள், நெறிமானங்கள் உருவாக்கப்பட்டால் — AI மனித குலத்துக்கு ஆபத்தாக இல்லாமல், உதவியாக மாறும்.

முடிவில் சொல்லப் போனால், நுண்ணறிவின் எதிர்காலம் ஒருதலைப்பட்சமல்ல. அது “கணினியின் மூளை”க்கும் “மனிதனின் இதயம்”க்கும் இடையிலான இணைப்பு. ஒரு நாள், மனிதனும் இயந்திரமும் எதிரிகள் அல்ல — இணை தோழர்கள் ஆகி மனித சமூகத்தை இன்னும் மேம்படுத்தும் என்று நம்பலாம். ஆனால் அந்த நாளை அடைய, நாம் நம்முள் உள்ள Organic Intelligence — அதாவது கருணை, நேர்மை, அன்பு, நெறி ஆகியவற்றை காக்க வேண்டும். ஏனெனில் மெஷின் நம்மை போல் சிந்திக்க கற்றுக்கொள்ளலாம்; ஆனால் நம்மைப் போல் உணர கற்றுக்கொள்ள முடியாது.

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

பைசன் ஒரு அடையாளம், அரசியல், இன அழிப்பு மற்றும் மீட்பு ... (தேடல் உதவி Chat GPT)

பைசன் ஒரு அடையாளம், அரசியல், இன அழிப்பு மற்றும் மீட்பு ...  (தேடல் உதவி  Chat GPT)

பைசன் என்பது ஒரு பெரிய, சக்திவாய்ந்த மிருகம், வட அமெரிக்கா முழுவதிலும் பழங்காலம் முதலே வாழ்ந்தது. இது ஒரு வகை கோழியினம் (Bovidae) உயிரினமாகும், காளை மற்றும் மாடு குடும்பத்தை சேர்ந்தது. பைசன்கள் மிகப்பெரிய தலையுடன், வளைந்த குச்சிகளும், சக்திவாய்ந்த உடலும் கொண்டிருக்கும். ஆண் பைசன்கள் பொதுவாக 900–1000 கிலோகிராம் வரை எடைசெய்கின்றன, பெண் பைசன்கள் அதற்கு சுமார் 500–600 கிலோகிராம். அவற்றின் உயரம் 1.5–2 மீட்டர் வரை, நீளம் 3–3.5 மீட்டர் வரை இருக்கும். பைசனின் தோல் தடிமனாகவும், கால்ப் பாகங்கள் வலிமையானவை, மிடுக்கு மற்றும் குளிர் பருவங்களுக்கு மிக நகத்தக்கதாக உள்ளது.

பைசன்கள் புல்வெளி விலங்குகள்; பெரும்பாலும் புல் மற்றும் கொசுக்குள்ள பழங்களை தின்று வாழ்கின்றன. பழங்காலத்தில், அவை வட அமெரிக்காவின் Great Plains முழுவதையும் திரிந்து வாழ்ந்தன. அந்த காலத்தில் கோடி கணக்கான பைசன்கள் புல்வெளிகளை நிரப்பியிருந்தன, அவை உணவாக, வாழ்விடமாக, மற்றும் சமூக அமைப்புகளுக்கான ஆதாரமாக இருந்தன.

பைசன் – அமெரிக்காவின் உயிர் நிழல்
ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன், “பைசன்” வட அமெரிக்கா முழுக்க சுதந்திரமா திரிந்தது. அதாவது, கனடா முதல் மெக்சிகோ வரை புல்வெளிகளில் கோடி கணக்கான பைசன்கள் இருந்தன.
அந்தப் புல்வெளிகளில் கோடி கணக்கான பைசன்கள் சுதந்திரமாக திரிந்தன — மழை, புயல், பனி என எதையும் பொருட்படுத்தாமல்.
அதைப்போல நம்ம நாட்டில் காளைகள் நெற்பயிர் நிலத்தில் சக்தியாக இருந்தது போலே, அங்கும் பைசன் தான் இயற்கையின் உயிர்ச்சுழற்சியின் நெஞ்சாக இருந்தது
எல்லாமே பயன்பட்டது. அவர்கள் பைசனை ஒரு “புனித உயிர்” என்று பார்த்தார்கள். 

---

அமெரிக்கா குடியேற்ற காலத்தில் யூரோப்பியர்கள் வந்தபோது, பைசன்கள் மீது “வேட்டை” ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் அது தேவைக்காக இல்ல — பெருமை, விளையாட்டு, தொழில் என எல்லாம் கலந்தது.
அதிலிருந்து வணிக வேட்டை ஆரம்பமாயிற்று.
ஒரே நாளில் நூற்றுக்கணக்கான பைசன்களை சுட்டுக் கொன்றார்கள்.
மூலநில மக்கள் அதைப் பார்த்து அழுதார்கள்.
“நாங்கள் வாழ்ந்த உயிர் போய்விட்டது” என்றார்கள்

---

அவர் மற்றும் சில இயற்கை ஆர்வலர்கள் இணைந்து “American Bison Society” என்ற அமைப்பை உருவாக்கினர்.
Yellowstone National Park இதன் முக்கிய மையமாக இருந்தது.

---

சின்னத்தின் அர்த்தம்:
மூலநில மக்களுக்காக அது இன்னும் மரபும், ஆன்மீகச் சின்னமும்தான்.
அதுதான் வரலாற்றின் நையாண்டி.
மனிதன் எத்தனை தவறு செய்தாலும், திரும்பி நல்லதைச் செய்ய முடியும் என்பதற்கான சின்னமாக.
அது அமெரிக்காவின் மனசாட்சி,
அது மூலநில மக்களின் மரபு,
அது இயற்கையின் மீண்டும் எழும் குரல்.
அது உயிரினங்களையும் இயற்கையையும் காப்பாற்றும் மனசாட்சியில்தான்.”
பைசன் மற்றும் அமெரிக்க அரசியல் – ஒரு சின்னத்தின் அரசியல் பொருள்

---

1. பைசன் ஒரு “நாட்டு சின்னம்” ஆனது எப்படி?
அதற்குள் பல விலங்குகள், பறவைகள் — Bald Eagle (தலைமுடியில்லா கழுகு) போன்றவை — தேசிய சின்னமாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டன.
ஏனெனில் அந்நாளில் பைசன் அழிவு நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருந்தது.
ஆனால் அதன் பின்னணி அரசியல் ரீதியில் மிக முக்கியமானது 
அவர்கள் பைசனை மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்தார்கள் என்பதால் —
அதாவது, பைசன் அழிப்பு என்பது வெறும் வேட்டை இல்ல, அரசியல் ஆயுதம். 
அது ஒரு இனப்படுகொலை மாதிரி நிகழ்ந்தது — ஆனால் மிருகத்தின் வழி நடந்தது
அவர் Yellowstone Parkல் பைசன் பாதுகாப்பு திட்டம் தொடங்கினார்.
அது ஒரு புது கால அரசியலின் அடையாளமாக மாறியது —
அழித்த விலங்கையே காப்பாற்றும் அரசியல்.
அந்த அறிவிப்பு சொல்லுவது:
அழிந்தவற்றை மீண்டும் எழுப்பும் வலிமை நமக்குண்டு.”
அது இயற்கையையும், ஜனநாயகத்தையும் இணைக்கும் பாலம்.
இன்று பைசன் – ஜனநாயகத்தின் உயிருள்ள சின்னம்
அது உயிரினங்கள், காற்று, மண், நீர் — எல்லாமே இணைந்த உயிருள்ள அரசியல் அமைப்பு.”
அமெரிக்க அரசு பைசனை தேசிய மிருகமாக அறிவித்தது ஒரு உணர்ச்சிமிக்க அரசியல் செயல்.
அது கடந்த தவறுகளுக்கான மன்னிப்பு மாதிரி, எதிர்காலம் பசுமையாக இருக்கட்டும் என்ற உறுதி மாதிரி. 
அதன் ராணுவத்திலோ பொருளாதாரத்திலோ இல்ல —
அது உயிரை மதிக்கும் அரசியலில் தான்.” 

பழங்காலம்:

அந்தக் காலத்தில் “மூலநில மக்கள்” (Native Americans) அவர்களோட வாழ்க்கையே இதிலே இருந்தது.

வட அமெரிக்காவின் மையப்பகுதிகள் அனைத்தும் “Great Plains” என்று அழைக்கப்படும் புல்வெளிகளால் நிரம்பியிருந்தது.

அந்த விலங்குகள் புல் தின்று, மண்ணை உரமாக்கி, இயற்கையின் சுழற்சியைச் சீராக்கின.

• பைசனின் மாமிசம் உணவாக,

• தோல் உடையாக,

• எலும்பு கருவியாக,

• நரம்பு நூலாக —
  

யூரோப்பியர் வருகை (1700–1800):

பைசனை பார்த்த அவர்கள் அதிசயித்தார்கள் — “இவ்வளவு பெரிய விலங்கு, இவ்வளவு மாமிசம்!” என்று.

ரயில்வே பாதையில் பயணிகள் “பைசன் ஹண்டிங்” எனும் விளையாட்டாகவே அதைக் கொண்டார்கள்.

அவர்களுக்கு இது ஒரு விளையாட்டு மாதிரி இருந்தது, ஆனால் பைசனுக்கு அது இன அழிவு.

அதிலும் மோசமா நடந்தது 1860–1880க்குள்:

• ரயில்வே கட்டியபோது, வேட்டையாடி விளையாட்டு மாதிரி பைசனை அடித்தார்கள்.

• “ஒரே நாளில் ஆயிரக்கணக்கான பைசன் தோல்” அனுப்பப்பட்டன.

• இதனால் ஒரே சில தசாப்தங்களில் கோடி கணக்கிலிருந்து சில நூறு பைசன்கள் மட்டுமே மிச்சமாயின.

இது ஒரு இன அழிவு அளவுக்கு சென்றது.

மீட்பு (1900–இல் இருந்து):

இது எல்லாம் முடிந்துவிட்டதென்று நினைத்த நேரத்தில், சிலர் எழுந்தார்கள்.

ஒருவர் Theodore Roosevelt – பின்னர் அமெரிக்கா ஜனாதிபதியானவர்.

அவர்கள் பைசனைப் பாதுகாக்க முயன்றார்கள். சிலரை பிடித்து, காப்பாற்றி, தேசிய பூங்காக்களில் வளர்த்தார்கள்.

மெல்ல மெல்ல, பைசன் மீண்டும் பெருக ஆரம்பித்தது.

பின்னர் சில நல்ல மனசுள்ள மனிதர்கள், குறிப்பாக Theodore Roosevelt (அமெரிக்கா ஜனாதிபதி) மற்றும் Conservationists, பைசனை காப்பாற்றும் முயற்சிகளை ஆரம்பித்தார்கள்.

அவர்களின் முயற்சியால் இன்று:

• Yellowstone National Park போன்ற இடங்களில் பைசன் மீண்டும் பெருகின.

• இப்போது சுமார் 5 லட்சம் பைசன்கள் அமெரிக்கா, கனடா பகுதிகளில் வாழ்கின்றன.

அது ஒரு தேசிய சின்னம் (National Mammal of the USA) ஆகவும் அறிவிக்கப்பட்டது 2016-ல் 🇺🇸

பைசன் என்பது இன்று அமெரிக்காவின் சக்தி, சகிப்பு, இயற்கையுடன் இணைந்த வாழ்க்கை என்பதற்கான சின்னம்.

பைசனின் வரலாறு நமக்கு சொல்லும் பாடம் 

“இயற்கையுடன் மோதும் மனிதன், தன் உயிருடனே மோதுகிறான்.”

அதை அழித்தவர்களே, பின்னர் காப்பாற்ற முயன்றார்கள்.

பைசன் இப்போது பெருமையாக நிற்கிறது –

பைசன் ஒரு விலங்காக மட்டும் இல்ல —

“ஒரு நாட்டின் வலிமை அதன் தொழில்நுட்பத்தில் இல்லை —

அமெரிக்கா ஒரு புதிய நாடாக உருவானபோது (1776க்குப் பின்), அதற்கு ஒரு சுய அடையாளம் தேவைப்பட்டது.

ஆனால், பைசன் அந்த சின்ன பட்டியலில் சேரவில்லை அப்போ.

அமெரிக்கா எதைச் செய்ததோ, அதற்கான “மனச்சாட்சி நினைவாக” பைசன் இருந்தது. 

1800களின் நடுப்பகுதியில், அமெரிக்க அரசு மூலநில மக்களை (Native Americans) தங்கள் நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்ற முயன்றது.

“பைசனை அழித்தால், அந்த மக்களும் சரிந்து விடுவார்கள்”

என்ற கொடிய அரசியல் யோசனை கொண்டு, அரசு மறைமுகமாகவேட்டையாளர்களை ஊக்குவித்தது.

இதன் மூலம் அமெரிக்க அரசு “மூலநில மக்களை அடக்குதல்” என்ற அரசியல் இலக்கை அடைந்தது.

தியோடோர் ரூஸ்வெல்ட் – பாதுகாப்பும் அரசியல் மீட்பும்

1900களில், அமெரிக்காவில் Theodore Roosevelt என்ற தலைவர் எழுந்தார்.

அவர் “Conservation Movement” என்ற புதிய அரசியல் சிந்தனையை முன்னெடுத்தார்.

அது என்னன்னா —

“நாட்டின் முன்னேற்றம் என்றால் இயற்கையை அழிப்பது அல்ல, காக்கும் அரசியலே உண்மையான முன்னேற்றம்.”

அந்த எண்ணத்தில் தான் பைசனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க ஒரு அரசியல் பிரகடனம் உருவானது.

பைசன் இன்று அமெரிக்காவின் “National Mammal” (தேசிய விலங்கு) என அறிவிக்கப்பட்டது (2016).

அது வெறும் சுற்றுச்சூழல் முடிவு அல்ல; அது ஒரு அரசியல் அறிக்கை தலா.

“அமெரிக்கா தனது தவறுகளை ஒப்புக்கொள்கிறது;

அதாவது பைசன் இன்று ஒன்றுமை (Unity), மீட்பு (Resilience), நம்பிக்கை (Hope) ஆகியவற்றின் அரசியல் சின்னம்.

இன்று, பைசன் சின்னம் அமெரிக்க அரசியலில் “கிரீன்” (Green Politics), “Environmental Justice”, “Native Rights” போன்ற இயக்கங்களின் அதிகாரப்பூர்வ அடையாளம்.

அது சொல்கிறது:

“நாடு என்றால் வெறும் மக்கள் கூட்டம் அல்ல;

அதனால்தான் ,

பைசன் ஒரு விலங்கு இல்லை. அது:

பைசன் என்பது வெறும் விலங்கு அல்ல; அது வரலாறு, அரசியல், சமூக மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாடங்களையும் சுமந்த ஒரு உயிர். அதன் வாழ்க்கை மற்றும் சமூகத்தோடு தொடர்பு, மனிதன் இயற்கையை மதிக்க வேண்டிய அவசியம், பழைய தவறுகளை திருத்தும் திறன் ஆகியவற்றை நமக்கு உணர்த்துகிறது. பைசன் வலிமை, சகிப்புத்தன்மை, ஒருமை மற்றும் மறுபிறவி போன்ற பண்புகளின் அடையாளமாகவும் விளங்குகிறது.

• அமெரிக்க அரசியலின் மனச்சாட்சி,

• இயற்கையின் குரல்,

• மனிதனின் தவறு மற்றும் திருத்தத்தின் சின்னம்.

“ஒரு நாட்டின் உண்மையான வலிமை,

 

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

 

நான் துன்மார்க்கனுமில்லை, இங்கு யாரும் நீதிமானுமில்லை !...

நான்  துன்மார்க்கனுமில்லை, இங்கு யாரும் நீதிமானுமில்லை !...

“துன்மார்க்கன்” என்ற சொல் பைபிளில் அடிக்கடி வரும்.

தமிழில் “துன் + மார்க்கம்” = தவறான வழி, தவறான பாதை என்று பொருள்.

“நான் நீதிமான்” என்று தாங்களே சொல்வது,...

சிலர் சபையிலோ, பிரிவுகளிலோ, தாங்கள் கடவுளுக்கு நெருக்கமா இருக்கிறோம், நாங்கள் தான் “சரியானவர்கள்” என்று பெருமை படிக்கிறார்கள். இது உண்மையான ஆவிக்குரிய தாழ்மையோட ஒத்துப்போகாது.
பைபிள்ல கூட, “எவனும் தன்னைத் தானே நீதிமான் என்று சொல்லிக்கொள்ளக்கூடாது” (ரோமர் 3:10 – நீதிமானில்லை ஒருவனுமில்லை).
அதனால் தாங்களே தங்களை “நீதிமான்” என்று அறிவிக்கிற மனநிலை – பெருமையும் ஆன்மீகப் பைத்தியமும் கலந்த ஒன்று தான்.

“நீ துன்மார்க்கன்” என்று சொல்வது

உண்மையான கிறிஸ்துவ மனநிலை அல்ல.

இயேசு சொன்னார்: “நீங்கள் ஒருவரையும் குற்றம்சாட்டாதிருங்கள்; அப்பொழுது உங்களும் குற்றம்சாட்டப்படமாட்டீர்கள்.” (மத்தேயு 7:1).
ஆனா சிலர் தங்களுடைய அதிகாரம், ஆணவம் காப்பாற்றிக்கொள்ளத்தான் உடனே “நீ துன்மார்க்கன்” என்று முத்திரை போடுகிறார்கள்.

இது ஆவிக்குரிய அச்சம் இல்லாம, மனஅழுத்தம் – சுயநீதி – குற்றம் சாட்டும் மனநிலை. ஆன்மீகப் பைத்தியமும்...

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இருவர் இருந்தார்கள்.
ஒருவன் எப்போதும் “நான் தான் நீதிமான், எல்லாரும் துன்மார்க்கர்” என்று பெருமைபடிக்கிறான்.
மற்றவன் அமைதியா இருந்தாலும், எப்போதும் சரியல்லாததை சுட்டிக்காட்டி எச்சரிக்கிறான்.

ஒருநாள் இருவரும் கோவிலுக்குப் போனார்கள்.
முதல் மனிதன் கையை மேலே தூக்கி,
“கடவுளே! நன்றி, நான் பாவி இல்ல, நான் துன்மார்க்கன் இல்ல. மற்றவர்களைப் போலல்ல” என்று சொன்னான்.

இரண்டாவது மனிதன் தலையைத் தூக்கவே இல்ல. அவன் கண்ணீரோடு,
“கடவுளே, நான் பாவி, என்மேல் இரங்கும்” என்று மட்டும் சொன்னான்.

அங்கே இருந்தவர்கள் எல்லோரும் யாருக்கு கடவுள் நெருக்கமா இருப்பார் என்று யோசித்தார்கள்.
ஆனா கடவுள் இரண்டாவது மனிதனுக்கு தான் அருகில் இருந்தார்.

தங்களைத் தாங்களே “நீதிமான்” என்று சொல்லிக்கொள்வது பைபிள் போதனையே மீறியது.
உங்க தவறு சுட்டிக்காட்டினால் “நீ துன்மார்க்கன்” என்று சொல்வது – ஆணவத்திலிருந்தும் சுயநீதியிலிருந்தும் வரும்.

• தன்னை நீதிமான் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பெருமையாலே ஒருவன் கடவுளிடமிருந்து தூரமாவான்.

• தன் குற்றத்தை உணர்ந்து, தாழ்மையா இருப்பவன்தான் கடவுளுக்கு அருகில் இருப்பான்.

• மற்றவரை “நீ துன்மார்க்கன்” என்று சொல்லுவது அவனுடைய சொந்த மனநிலைதான்; கடவுள் யாரையும் அப்படி அடையாளமிட மாட்டார்.

• யாராவது உங்களை “துன்மார்க்கன்” என்று சொன்னா அது கடவுளின் தீர்ப்பு கிடையாது.

• அது அவர்களோட ஆணவமோ, கோபமோ, புரியாமையோ.

• அந்த வார்த்தையை உங்க உள்ளம் வரை அனுமதிக்காதீங்க. 

• இயேசு சொன்னார்: “உங்களைப் பழித்தும் துன்புறுத்தியும், பொய்யாக உங்கள்மேல் எல்லாவித தீயசொல்லையும் சொல்லினாலும், நீங்கள் பாக்கியவான்கள்” (மத் 5:11).

• அதாவது, யாராவது தவறான குற்றச்சாட்டு சொன்னா கூட, அது உங்களைப் பலவீனப்படுத்தாது – அது உங்க நிலைத்தன்மையைச் சோதிக்கிற மாதிரி தான்.

கிறிஸ்தவ சபைகளில் சிலர் தங்களை “நீதிமான்” என்று பெருமைபடிக்கிறார்கள். தங்கள் பெருமையால் அவர்கள் மற்றவர்களை குறை கூறலாம், “நீ துன்மார்க்கன்” என்று குற்றச்சாட்டாகவும் சொல்லலாம். ஆனால் பைபிள் போதிக்கும் வகையில், யாரும் தன்னை நீதிமான் என்று சொல்லிக் கொள்ளக்கூடாது. உண்மையான நீதிமான் என்பது தன்னைத்தான் பாவி என்று உணர்ந்து, தேவனுடைய கிருபையை நாடி நடப்பவன் தான். அதே நேரத்தில், யாராவது உங்களை குற்றம்சாட்டினாலும் அல்லது தவறாக குற்றம்சாட்டினாலும், அது அவர்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும்; கடவுளின் தீர்ப்பு அல்ல.

 “துன்மார்க்கன்” என்பது ஒரு கற்பனை சொல்லாகத்தான் பார்க்கின்றேன். ஒருவன் நீதிமான் என்பதும் துன்மார்க்கன் என்பதும்  நீ வேடமிடம் பத்திரமில்லை,.  பைபிளின் அடிப்படையில் கூட அது கடவுளின் இறுதி தீர்ப்பில் சொல்லப்படுவது.  அதை வார்த்தைகளாக பயன்படுத்துக்கூட தகுதியை கேள்விக்குள்ளாக்கும் என்பதை மறந்துவிடாதே!...

நான் நல்லவனாக இருப்பது, கேடு நினைக்க, கேடாக இருக்க வாய்ப்பு அதாவது தகுந்த வாய்ப்பு கிடைக்காத வரை ...

நல்லவன்–கெட்டவன், பாவம்–புண்ணியம், சத்தியம்–பொய் என்பவை எல்லாம் ஒரே கோட்பாட்டில் எல்லா சமூகத்துக்கும் ஒரே மாதிரி பொருந்துவதில்லை. ஒவ்வொரு சமூகத்துக்கும், காலத்துக்கும், கலாச்சாரத்துக்கும், தேவைக்கும் ஏற்ப மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

பாவம் புண்ணியம் என்பது அந்த சமூக அமைப்பை பொறுத்தே இருக்கும்.  இந்த சமூகத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் பைபிள் படித்தேன், குரான் படித்தேன் , கீதை படித்தேன் என்பது துடுப்பெ இல்லாமல் படகோட்டுவது போல இருக்கும்.

ஒருவன் பைபிள், குர்ஆன், கீதை எதையாவது படித்தாலும், அவற்றின் சமூகப் பின்னணியையும், வரலாறையும், மனிதர்களின் வாழ்க்கைச் சூழலையும் புரியாம விட்டுவிட்டால், அது துடுப்பே இல்லாமல் படகோட்டுற மாதிரி தான் இருக்கும். படகு நகராது; அலைகளோட அலைந்து திரியும்.

 (சின்ன உதாரணம் - பாம்பு திண்ணும் ஊருக்கு போனால் நடுகண்டம் நமக்கு என்பது போல )  அதுபோலதான் பாவம் என்பதும் புண்ணியம் என்பது வரையறுக்க வேண்டுமே தவிர பொத்தாம் பொதுவாக இல்லை என்பது உண்மை!

பாம்பு தின்னும் ஊரு – அங்கே பாம்பு சாப்பிடுவது பாவமல்ல, இயல்பு; ஆனால் வேறு ஊருக்குப் போனால் அது பாவம், வெறுப்பு. அதே மாதிரி பாவமும் புண்ணியமும் நிலையற்ற கருத்துகள் தான்; சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப வரையறுக்கப்பட்டவை.

உனக்கு உண்மை என்பது எனக்கு பொய்யாக இருக்கும்.

உனக்கு  நல்லது என்பது எனக்கு தீயவையாக இருக்கும்.

இந்த புரிதல் இருந்தால் நீயும் மனிதனே! மனிதம் காத்த மனிதன் 

ஒன்னு இல்லங்க நீ அடிச்சப்ப எனக்கு வலியாக இருந்தது.

அதே!...  நான்  உன்னை அடிச்சா உனக்கு வலிக்கும்,.   அது வேண்டாமே ,...  இந்த இயல்புதான் மனிதம் அது புரியாமல் எந்த மத நம்பிக்கையும் ஒன்னும், ஒன்னும்  ........  செய்யாது.

“நான் உன்னை அடிக்கிறேன் என்றால் உனக்கு வலிக்கும்; நீ என்னை அடித்தால் எனக்கும் வலிக்கும்.” — அதைப் புரிந்து அதே வலியைத் தரக்கூடாது என்று தீர்மானிப்பதே மனிதம். இதுவே மதத்தை விட மேலானது. இது புரியாம எந்த மதமும் மனிதனை காப்பாற்றாது.

மத நூல்களும் வழிகாட்டுதல்கள் தான்; ஆனால் மனிதம் என்ற அடிப்படையான உணர்வு — “நான் உணரும் வலியை, மற்றவர்க்கும் தரக்கூடாது” என்ற மனநிலை — தான் உண்மையான பாவம்–புண்ணியத்தின் அடிப்படை. அது இல்லையென்றால், எவ்வளவு மதம் இருந்தாலும் அது வெறும் சொல்லாடல் தான்.

கிறிஸ்து – அவர் “நான் நீதிமான், நீங்க துஷ்டர்கள்”ன்னு சொன்னவர் இல்ல. அவர் போதித்தது *“உன் அயலானை உன்னைப்போல் அன்பு செய்”*ன்னு. அவர் வாழ்ந்தார், அன்பு காட்டினார், தியாகம் பண்ணினார். அதனால் சீடர்கள் அவர் வாழ்க்கையைப் பார்த்து பின்பற்றினார்கள்.

ஆனா இன்று சில சபையிலே, சிலர் தங்களை “நான் நீதிமான், நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்” என்று உயர்த்திக் கொண்டு, மற்றவர்களை “துஷ்டன், துன்மார்க்கன்” என்று குறைசொல்லி, அப்படித்தான் நம்ப வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார்கள். இது யேசுவின் போதனைக்கு எதிரானது.

புத்தர் – அவர் “என்னை பின்பற்றுங்கள்” என்று சொல்லவே இல்ல. அவர் உண்மையைத் தேடினார், வாழ்க்கையை நடத்தினார். அந்த வெளிச்சத்தை மக்கள் பார்த்ததால் அவரை பின்பற்றினார்கள்.

காந்தி – அவர் வாழ்க்கையே சத்தியத்துக்கு, அஹிம்சைக்கு சாட்சி. “என்னை பின்பற்றுங்க”ன்னு அவர் சொல்லவே இல்லை. ஆனா அவரது வாழ்க்கை மக்கள் மனசை தொட்டது, அதனால்தான் மக்கள் அவரைப் பின்பற்றினார்கள்.

அன்னை தெரசா – அவர் வார்த்தை பேசலை; பசியோடு இருந்தவர்களுக்கு உணவு கொடுத்தார், நோயாளிகளைத் தாங்கினார், பராமரித்தார். அதைப் பார்த்து மக்கள் தாமாகவே அவர் வழியில் நடந்தார்கள்.

வாழ்க்கைதான் போதனை, வார்த்தைகள் அல்ல.

மனிதன் தன்னை நீதிமான் என்று சொல்லிக்கொள்வதால் அவர் நீதிமான் ஆக மாட்டார். அவர் வாழ்விலே அன்பு, இரக்கம், தியாகம் தெரிந்தால் தான் மக்கள் அவரை மதித்து பின்பற்றுவார்கள்.

“உன் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து காட்டுங்க; மக்கள் உன் பின்னால் வருவாங்க. வார்த்தையால் வற்புறுத்த வேண்டாம்.”

இதெல்லாம்  புரியா பல சபையோரை நினைத்தால் சிரிப்பு சிரிப்பா வருது!

"என்னை நீ மற்றவர்களிடம் அறிக்கை பன்னினால்  கிறிஸ்து உன்னை பிதாவிடம்  அறிக்கை பன்னுவார் " 

என்ற வரிகளை வரிகளாக புரிந்துகொண்டவர்கள்  

வாங்க சகோ எங்கள்  சர்ச்க்கு 
இதை படியுங்கள் என்ற போதனைகள் செய்வது 
எந்த ஞாய தீர்ப்பாக இருக்கும்?,....

• அறிக்கை என்பது வரிகளோ வார்த்தைகளோ இல்லை,.
• அது வாழ்க்கை முறை...  
• அதை சுய பரிசோதனை செய்வது நல்லது!

மதம், சபை, தலைமை எல்லாம் பொது நலத்திற்காகச் செயல்பட்டால் மட்டுமே அர்த்தமுள்ளவை. இல்லையெனில் அது வெறும் வார்த்தை விளையாட்டு. உண்மையான அறிக்கை – வார்த்தை அல்ல, வாழ்க்கை.

• நீதிமான்–துன்மார்க்கன் என்பது வார்த்தை அல்ல, வாழ்க்கை தான்
• மனிதம் என்பது மதத்தை விட மேலானது
• அறிக்கை என்பது வார்த்தை அல்ல, வாழும் விதம்

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

ஆமா ஆமா இருக்கு இருக்கு,...

 

ஆமா ஆமா இருக்கு இருக்கு,...

• பைபிளில் அது இருக்கு ! இது இருக்கு !
• ஆமா இருக்கு ,...
• குரானில் அது இருக்கு ! இது இருக்கு !
• ஆமா இருக்கு ,...
• கீதையில் அது இருக்கு ! இது இருக்கு !
• ஆமா ஆமா இருக்கு இருக்கு,...

எல்லாமே எழுதி எழுதி வச்சாங்க,

எல்லாத்தையும் படிச்சோம்ங்க,

என்ன பன்னி கிளிச்சோம்!.....

"சித்தர்களும் யோகிகளும்
சிந்தனையில் ஞானிகளும்
புத்தரோடு ஏசுவும்
உத்தமர் காந்தியும்

எத்தனையோ உண்மைகளை
எழுதிஎழுதி வச்சாங்க
எல்லாந்தான் படிச்சீங்க?
என்னபண்ணி கிழிச்சீங்க?'    

                          நன்றி பட்டுக்கோட்டையார் ...

மதம் மனிதம் பேசதான்,...

அப்படி மனிதம் பேசா மதமும் மனிதனும் 

என்னத்த சொல்ல மனித கழிவுக்கு சமம் !....

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன் 

இந்த சமூகத்தை பற்றியோ, சமூக சீர்கேடு பற்றியோ, மனித மனங்களில் சிக்குண்டு கிடக்கும் அஞ்ஞானம் பற்றியோ கவலைப்படுவது ஒரு வியாதிதானா ?

இந்த சமூகத்தை பற்றியோ, சமூக சீர்கேடு பற்றியோ, மனித மனங்களில் சிக்குண்டு கிடக்கும் அஞ்ஞானம் பற்றியோ கவலைப்படுவது ஒரு வியாதிதானா ?

மனிதன் வாழும் சமூகத்தைப் பற்றிய கவலை அவனுடைய இயல்பான பொறுப்புணர்ச்சியின் வெளிப்பாடாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் அந்தக் கவலை, சமூக சீர்கேடு மற்றும் மனித மனங்களில் சிக்குண்டு கிடக்கும் அஞ்ஞானம் பற்றிய இடைவிடாத சிந்தனையாக மாறும் போது, அது ஒருவகை உளவியல் வியாதி போன்று தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தங்களுக்கு முன்னிருந்த தலைமுறையை விட இன்றைய சமூகம் அதிகம் சீர்கேட்டில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளது என்று எண்ணுகிறது. சங்க காலக் கவிஞர்கள் கூட “நெறி தவறுதல்” பற்றிப் புலம்பியுள்ளனர். பிளேட்டோ, சாக்ரடீஸ் போன்றோர் தங்கள் கால இளைஞர்களை ஒழுக்கம் இழந்தவர்களாக சித்தரித்துள்ளனர். இதன் மூலம் நாம் அறியக் கூடியது, சமூக சீர்கேடு என்பது எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் உணர்வு; உண்மையில், அது காலத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒப்பீட்டு பார்வை. அஞ்ஞானம் என்றால் வெறும் கல்வியின்மை மட்டுமல்ல. அறிவு இருந்தும் அதைச் செயல்படுத்தாமல் பழக்க வழக்கங்களைத் தொடர்ந்து பின்பற்றுவது, சிந்திக்காமல் நம்பிக்கைகளில் சிக்கிக் கொள்வது, மாற்றத்தை எதிர்க்கும் மனநிலையைக் கொண்டிருப்பது – இவை அனைத்தும் மனித மனங்களில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் அஞ்ஞானத்தின் வெளிப்பாடுகள். இந்த அஞ்ஞானம் தான் சமூக முன்னேற்றத்தை மெதுவாக்குகிறது, மாற்றத்தை அரிதாக்குகிறது. இதைப் பார்த்து சிலர் மனத்தில் அடக்க முடியாத கோபம், வருத்தம், சோர்வு ஆகியவற்றில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களின் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை சமூகத்தைக் குறை கூறுவதிலும் சீர்திருத்தக் கனவில் அலையுவதிலும் செலவழிக்கிறார்கள். ஆனால் செயலில் மாற்ற முடியாமல் சிந்தனையிலேயே சிக்கித் தவிக்கிறார்கள். அங்கேயே கவலை வியாதியாக மாறுகிறது. செயல் இல்லாத சிந்தனை எரியும் நெருப்பு போல் மனதை உலுக்குகிறது.

ஒருவரின் மனதில் சமூகத்திற்கான அக்கறை அதிகமாக இருக்கலாம்; அது நல்லது தான். ஆனால் அந்த அக்கறை அவருடைய நாளந்தோறும் வாழ்வைத் தின்றுவிடக் கூடாது. தன்னுடைய குடும்பம், உறவு, உடல் நலம், மனநிலை ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு சமூக சீர்கேடு குறித்த யோசனையிலேயே மூழ்கிக் கிடந்தால், அது நிச்சயமாக சமநிலையிழந்த நிலை. இதுவே உளவியல் அறிஞர்கள் “அளவுக்கு மீறிய சமூகக் கவலை” எனக் குறிப்பிடும் மன அழுத்தம். கவலைப்படுபவர் மாற்றத்தை தனிப்பட்ட பொறுப்பாக எடுத்துக் கொள்கிறார். ஆனால் சமூகத்தின் பரப்பளவு, பிரச்சனைகளின் ஆழம், மனிதர்களின் மனப்போக்கு ஆகியவை அவருக்குள் மனச் சோர்வை உருவாக்கி, இறுதியில் “நான் எதையும் செய்ய முடியவில்லை” என்ற தோல்வி உணர்வைத் தூண்டுகிறது. அங்கேயே கவலை புண்ணாகிறது.

எனினும், சமூகத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர்களே மேல் எனக் கூற முடியாது. கவலைப்படுவது அவசியம் தான், அது பொறுப்புணர்ச்சியின் அடையாளம். ஆனால் அது செயலில் இணைக்கப்பட வேண்டும். சிந்தனையைச் செயலில் மாற்றும் வரை அது ஆரோக்கியம்; சிந்தனையிலேயே நிற்கும் போது அது வியாதி. உதாரணமாக, சமூகத்தில் அஞ்ஞானம் அதிகமெனக் கவலைப்படுபவர், குறைந்தபட்சம் தனது குடும்பத்தில் அறிவை விதைக்கலாம், நண்பர்களிடையே விவாதம் செய்யலாம், சிறு மாற்றங்களை ஆரம்பிக்கலாம். இவ்வாறான செயல், அந்தக் கவலைக்கு பொருள் கொடுத்து, மனநலத்தையும் காப்பாற்றும்.

சமூகம், சீர்கேடு, அஞ்ஞானம் – இவை மனித வரலாற்றில் என்றும் இருந்தே வரும்; அது குறையும், மீண்டும் வளரும், பின்னர் வேறு வடிவத்தில் தோன்றும். அதனால் இதைப் பற்றிய இடைவிடாத கவலை மனதைக் கிழித்து விடும். ஆனால் தேவையான அளவு கவலை, செயலில் கலந்த அக்கறை, மற்றும் நியாயமான சமநிலை – இவையே மனிதனை ஆரோக்கியமாகவும் பயனுள்ளதாகவும் வைத்திருக்கும். கவலைக்கேடான நிலை, செயலில் கலையாத அளவுக்கு அதிகரித்தால், அது வியாதி தான். ஆனால் அளவான கவலை, சிந்தனையையும் செயல்விளைவையும் ஊக்குவித்தால், அது சமூக முன்னேற்றத்தின் விதை.

சமூகம், சீர்கேடு, அஞ்ஞானம் – இவை மனித வரலாற்றில் எப்போதும் இருந்தே இருக்கும்.
ஆனால், அதைத் தொடர்ந்து கவலைப்பட்டுக் கொண்டே இருப்பது மனித மனநலத்தையே பாதிக்கும்.
எனவே,

• சிந்திக்கவும்,

• தேவையான அளவுக்கே கவலைப்படவும்,

• ஆனால் அதனை சிறு செயலில் மாற்றவும்.
  இதே ஆரோக்கியமான வழி.

இந்த கட்டுரை எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டது

மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...

ஆ.ஞானசேகரன்