மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.
மூவரும் எழுந்து நின்ற நாள்
புகழின் உச்சத்தில் இருந்த மனிதன்
19-ஆம் நூற்றாண்டு இந்தியாவில்,
கலை உலகமே தலைவணங்கிய ஒரு பெயர் இருந்தது.
அது ராஜா ரவி வர்மா.
இந்திய தேவதைகளுக்கு முகம் கொடுத்தவர்,
புராணக் கதாபாத்திரங்களை
மனித உணர்ச்சியுடன் வரைந்தவர்.
அவரது ஓவியங்கள்
அரண்மனைகளில் மட்டுமல்ல,
சாதாரண மக்களின் வீடுகளிலும் இருந்தன.
அது அன்றைய காலத்தில்
மிகப்பெரிய புரட்சி.
அரசர்கள் அவரை அழைத்தார்கள்.
ஆங்கிலேயர்கள் பாராட்டினார்கள்.
உலகம் முழுவதும்
“இந்தியாவின் பெருமை”
என்று அவரை ஏற்றுக் கொண்டது.
ஆனால் அந்த புகழின் பின்னால்…
அந்த புகழின் பின்னால்
ஒரு அமைதியான மனிதன் இருந்தார்.
அவர் ஓவியர் இல்லை.
அவர் அரசர் இல்லை.
அவர் தான்
ராஜா ரவி வர்மாவின் அண்ணன்
ராஜா ராஜா வர்மா.
ரவி வர்மா வரைந்த ஓவியங்கள்
உலகம் முழுவதும் பரவ காரணமாக இருந்தவர்.
Lithography, Printing, Press
என்று அன்றைய காலத்தில்
புதுமையான தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்தி,
ஓவியங்களை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.
இன்று ரவி வர்மா
ஒரு “ஜனநாயக கலைஞன்”
என்று போற்றப்படுவதற்குக்
காரணம் இவர்தான்.
அரச அரண்மனைக்கு அழைப்பு
ஒருநாள்,
கலைக்கு பெரும் மதிப்பளித்த
ஒரு அரசர்
ராஜா ரவி வர்மாவை
அரண்மனைக்கு அழைத்தார்.
அந்த அரண்மனை
பொலிவும் அமைதியும் நிறைந்தது.
மந்திரிகள் வரிசையாக நின்றனர்.
அரசன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
அந்த நேரம்
ரவி வர்மா உள்ளே நுழைந்தார்.
அவருடன்,
எப்போதும் போல
அமைதியாக
அண்ணன் ராஜா ராஜா வர்மா.
அரசன் எழுந்த தருணம்
ரவி வர்மாவைக் கண்டதும்
அரசன் திடீரென
சிங்காசனத்திலிருந்து
எழுந்து நின்றார்.
அது அன்றைய காலத்தில்
மிக அரிதான ஒன்று.
ஒரு அரசன்
ஒரு கலைஞனுக்காக
எழுந்து நிற்பது
அதிகபட்ச மரியாதை.
“வாங்க ரவி வர்மா,”
என்று அரசன் சொன்னார்.
“நீங்கள் ஒரு ஓவியர் மட்டும் அல்ல.
இந்த நாட்டின் கலாச்சார அடையாளம்.”
அந்த மண்டபத்தில்
அனைவரும் வியந்தார்கள்.
ரவி வர்மாவின் மனதில் ஓடிய நினைவுகள்
ஆனால் அந்த நிமிடத்தில்
ரவி வர்மாவின் மனதில்
புகழ் ஓடவில்லை.
அவரின் கண்கள்
அண்ணனை நோக்கின.
பசி இருந்த நாட்கள்…
பணம் இல்லாத காலங்கள்…
அச்சகம் தொடங்க போராடிய தருணங்கள்…
இரவெல்லாம் விழித்திருந்த நாட்கள்…
அந்த எல்லா நினைவுகளும்
ஒரே நொடியில்
அவரின் மனதை நிரப்பின.
சகோதர மரியாதை
அடுத்த நிமிடம்…
ரவி வர்மா எழுந்து நின்றார்.
அரசனை நோக்கி அல்ல.
அண்ணனை நோக்கி.
அரசரிடம் பணிவுடன் சொன்னார்:
“மகாராஜா,
நான் இன்று இங்கே நிற்கிறேன் என்றால்
அதற்கு காரணம் இவர்.
என் ஓவியம்
இந்த நாட்டைத் தாண்டி
உலகம் சென்றது
என் அண்ணன் இல்லையென்றால் இல்லை.”
அது
புகழின் உச்சத்தில் இருந்த மனிதன்
தன் சகோதரனுக்கு
தந்த உண்மையான மரியாதை.
அரசன் மீண்டும் எழுந்த நிமிடம்
அரசன்
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு
மெதுவாக
மீண்டும் எழுந்து நின்றார்.
இந்த முறை
ரவி வர்மாவுக்காக அல்ல.
ராஜா ராஜா வர்மாவுக்காக.
அரசன் சொன்னார்:
“ஒரு பெரிய கலைஞனை உருவாக்கியவர்
அதைவிட பெரியவர்.
நீங்கள் இல்லையென்றால்
இந்த வரலாறே இல்லை.”
மூவரும் சமமாக நின்ற தருணம்
அந்த அரண்மனை மண்டபத்தில்
அந்த நாள்…
பதவியால் உயர்ந்த அரசன்
திறமையால் உயர்ந்த கலைஞன்
தியாகத்தால் உயர்ந்த சகோதரன்
மூவரும்
ஒருவருக்கொருவர்
எழுந்து நின்றார்கள்.
அங்கே
யாரும் மேலில்லை.
யாரும் கீழில்லை.
மரியாதை மட்டும் உயரத்தில் இருந்தது.
இன்றைய காலத்தில்,
வெற்றியை அடைந்ததும்
பின்னால் இருந்தவர்களை
மறந்துவிடும் உலகில்…
இந்த கதை
ஒரு ஒளி போல நமக்கு வழிகாட்டுகிறது.
“உச்சியில் நிற்கும் போது
உன்னை தூக்கி நிறுத்தியவர்களை
நினைவில் வைத்திருப்பதே
உண்மையான உயர்வு.”
மீண்டும் ஒரு உரையாடலில் சந்திப்போம்,...
ஆ.ஞானசேகரன்
